اولش کجا بودم؟

پلاسکو نویسی

اون روز که پلاسکو سوخت. ساعت حدودای یازده بود که اومدم پشت لپ تاپ نشستم و همین طور که شبکه خبر سوختن پلاسکو رو نشون می داد به قصه آدم های توی پلاسکو فکر کردم. به آتش نشانا، به کسبه، به پادوها، به مردمی که اونجا بودند، به اونایی که تو مسیرشون هر روز از جلوی پلاسکو رد می شدند و به خیلیای دیگه که زندگی شون گره خورده بود به ساختمونی به اسم پلاسکو. ساختمونی که برای خودش هویت پیدا کرده بود. بعد نشستم و یه داستانک نوشتم. گفتم چه خوب می شد بیست تا، سی تا، پنجاه تا از این داستانک ها رو بنویسیم بعد یه کتاب بکنیم. که نذاریم پلاسکو فراموش بشه. نذاریم آدمایی که تو پلاسکو جون شون رو از دست دادند تموم بشن. اون روزا همه از پلاسکو می نوشتند. همه هشتک پلاسکو هشتک هم وطن هشتک آتش نشانا توی قلب ما هستند میذاشتند. جای این حرفا نبود. آدم موج سواری نیستم. بلد هم نبودمش. اون داستانک ها که طی اون هفته نوشتم رفتن...